اصل اصلی یک اسکنر لیزری سه بعدی این است که یک پرتو لیزر را ساطع می کند و سیگنال منعکس شده آن را دریافت می کند و فاصله را با ترکیب زمان یا اختلاف فاز اندازه می گیرد. روش‌های اصلی عبارتند از زمان-پرواز (ToF)، تغییر فاز-و مثلث‌بندی. فرمول محاسبه فاصله برای روش-زمان-پرواز d=(c * Δt) / 2 است، که در آن c سرعت نور و Δt زمان سفر دور لیزر است.
برای به دست آوردن اطلاعات فضایی سه بعدی، روش‌های اسکن باید ترکیب شوند، مانند چرخش مکانیکی، ادغام چند پرتو، آینه‌های MEMS، آرایه‌های فازی نوری و Flash LiDAR. با محاسبه اطلاعات فاصله و زاویه، داده‌های ابر نقطه‌ای حاوی مختصات مکانی (x، y، z)، شدت بازتاب و مُهرهای زمانی تولید می‌شوند.
جزئیات فنی کلیدی شامل اسکن چند پرتو، تجزیه و تحلیل شدت اکو، و طراحی ضد تداخل برای دستیابی به دقت محدوده میلی متری-و عملکرد همه- آب و هوا است.
در طول فرآیند توسعه فناوری، تحقیقات مرتبط به پیشرفت‌هایی در زمینه‌هایی مانند-همجوشی ناوبری اینرسی با دقت بالا، فرکانس{1}}بالا{2}}میدان دید وسیع-{4}}هماهنگی، ترکیبی از-بالا{6}}تصاویر هیزم پالس با وضوح{6} و همچنین الگوریتم بهینه‌سازی فوق‌العاده دست یافته است. روش های اسکن محدوده و پانوراما
این فناوری‌ها مجموعاً از کاربرد اسکنرهای لیزری سه‌بعدی در اندازه‌گیری-دقت،-بالا{2}}و بدون{3}}بدون تماس پشتیبانی می‌کنند.
